Ιστορίες από το παρελθόν για τα αδηφάγα μεταλλεία. Η καταστροφή του νερού στην Στρατονίκη το 1960. Ρεπορτάζ από την εφημερίδα το «Μέλλον της Χαλκιδικής», φ.20, 15-7-1960

Η πηγή «Στόλνα» στην Στρατονίκη. Τη δεκαετία του 2000, ο τότε  Δήμαρχος Σταγείρων-Ακάνθου έπαιρνε από δω νερό για χρόνια για να φτιάχνει το τσίπουρό του από νερό δίχως χλώριο. Στο τέλος ανακάλυψε ότι εμπεριέχει αρσενικό και κυάνιο σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από τα επιτρεπτά όρια. 1960, 2000, 2013, δεν άλλαξαν και πολλά από τότε!    Φωτό © Δημήτρης Γ. Λουζικιώτης, www.louzikiotis.com

Η πηγή «Στόλνα» στην Στρατονίκη. Τη δεκαετία του 2000, ο τότε Δήμαρχος Σταγείρων-Ακάνθου προμηθεύονταν νερό από αυτή, για να φτιάχνει το τσίπουρό του, με νερό δίχως χλώριο. Στο τέλος ανακάλυψε ότι εμπεριέχει αρσενικό και κυάνιο σε ποσότητες πολύ μεγαλύτερες από τα επιτρεπτά όρια. Από το 1960 στο 2000 και ώς σήμερα, δεν άλλαξαν και πολλά!
Φωτό © Δημήτρης Γ. Λουζικιώτης, http://www.louzikiotis.com

Από την εφημερίδα του 1960 το «Μέλλον της Χαλκιδικής», φύλλο 20, 15-7-1960. (Με την ερευνητική αρωγή του «Λαδιαβίτη»)

ΤΑ ΓΕΩΤΡΥΠΑΝΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΗΣ.
Είν’ ορισμένοι νόμοι άγραφοι, κοινωνικοί, ανθρώπινοι, που απαλύνουνε τις σχέσεις των ανθρώπων και κάνουν τη ζωή υποφερτή.  Η ανταπόδοση και η ευχαριστία για κάτι που πετύχαμε με τη συνεργασία συνανθρώπων, ειν’ ένας νόμος, τέτοιος, άγραφος, ως τόσο όμως απαράβατος. Γιατί βλαστάνει μέσα από την καρδιά της ηθικής.

Αυτόν τον νόμο της ανταποδόσεως και της φιλοφρονητικής ευχαριστίας, θέλαμε να τον δούμε να σαρκώνεται σε έργα στέρεα καλής θελήσεως, από το μέρος της μεγάλης Εταιρείας Λιπασμάτων, εκεί στα δυό Μαντεμοχώρια, Στρατώνι, Στρατονίκη. Είναι δεμένη η ζωή των δυό χωριών αυτών με το μετάλλευμα, που βγάνει η περιοχή τους, τόσο στενά, που δεν είναι καμμιάς από τις εταιρείες που πέρασαν απ’εκεί. Αληθινά είναι η ζωή τους ζυμωμένη με το μετάλλευμα, και δεν είναι υπερβολή πως τρέχει και κυλάει στο αίμα τους ο σιδηροπυρίτης. Κληρονομιά, από τη μια γενιά στην άλλη, σκάβουνε οι μεταλλωρύχοι τούτοι τα σπλάχνα της μεταλλοφόρας γης, για να γεμίσουν τα βαγόνια με μετάλλευμα και τα δικά τους σπλάχνα με τη σκόνη. Δίνουνε χρόνια τώρα, κόμπο, κόμπο τη ζωή τους, για το ψωμάκι το δικό τους και της Εταιρείας. Προσφέρουνε λοιπόν κι αυτοί ζωή και εργασία, και εργασία τέτοια, που δίνει πλούσια ευλογία στα άπληστα πουγγιά της Εταιρείας. Κι η προσφορά αυτή αξίζει χωρίς άλλο μια ευχαριστία από το μέρος της μεγάλης Εταιρείας. Ως τόσο η μεγάλη Εταιρεία αντί για το «ευχαριστώ» τους αφανίζει το νερό εκεί στη Στρατονίκη.

Τρυπούν εδώ κι εκεί τα γεωτρύπανα της Εταιρείας και κάνουν έρευνες για άλλα μεταλλεύματα. Είναι καλές οι έρευνες σαν δεν πειράζουν τη ζωή μας. Όμως εδώ στη Στρατονίκη έκλεισαν τα νερά του τόπου με τις γεωτρήσεις και μένει ένα μόνο πόσιμο νεράκι για να κρατήσει στη ζωή τη Στρατονίκη. Ας είναι, όλα τα συγχώρεσαν οι Στρατονικιώτες.

Τώρα όμως, που αρχίζουνε τα γεωτρύπανα με απληστία να ψάχνουνε και στην πηγή του τελευταίου αυτού νερού, σηκώθηκε στο πόδι η Κοινότης, γιατί αν θα χαθεί και τούτο το νερό, σβήνει η Στρατονίκη από δίψα. Έγιναν διαμαρτυρίες από την Κοινότητα στην Εταιρεία, όμως εκεί υπάρχει τόση στενοκεφαλιά και απληστία, που δεν μπορεί να εισχωρήσει στην ψυχή τους καμιά ανθρώπινη φωνή. Άρνηση κρύα ήταν η απάντηση της Εταιρείας. Έγιναν παραστάσεις του Προέδρου, για το ζήτημα αυτό, στην Νομαρχία. Και ο Νομάρχης υποχρέωσε την Εταιρεία, να σταματήσει τις δολοφονικές επιχειρήσεις δίπλα στο νερό της Στρατονίκης. Ναι, αλλά το σταμάτημα αυτό επλήγωσε τον άρρωστο εγωισμό κι έθιξε το εβραϊκό φιλότιμο του αναντικατάστατου, όπως λένε, αρχιμηχανικού της Εταιρείας.

Και έτσι, αψηφώντας τις διαταγές του Κράτους, ο έκτακτα φιλότιμος Εβραίος, έδωσε εντολές και πάλι ν’ αρχίσουνε οι έρευνες, αφού αυτός το θέλει. Ενδέχεται να είναι αναντικατάστατος για τα συμφέροντα της Εταιρείας αυτός ο κύριος Δαβίδ. Όμως όταν ξεσκίζει τις διαταγές του Κράτους, που το κρατούν στα χέρια τους, όχι Εβραίοι, τότε το Κράτος είναι αναγκασμένο να εξελληνίσει κάθε ξένον περιφρονητή, ή να τον στείλει στον αγύριστο. Γιατί έχουνε και οι Έλληνες φιλότιμο, για να μπορούν να σπάσουν το κεφάλι κάθε αχάριστου.

Η Νομαρχία πρέπει χωρίς άλλο να κόψει ως τη ρίζα τα νύχια του εγωιστή μηχανολόγου, γιατί η αγανάκτηση που βράζει μεσ’ τη Στρατονίκη, μπορεί να φέρει συγκινήσεις τραγικές μα τόσο δίκαιες, όσο είναι η ίδια η ζωή.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.